വിശക്കുന്നവന്റെ കവിത

കീറിയെറിഞ്ഞ
ഒരു കടലാസ്
തുണ്ട് ...
വയറു 
ശ്യൂനമായ
അഗതിക്ക്
കവിതയുടെ
അര്‍ഥം
അറിയാം
വിശപ്പ്‌..

വിരുന്നുകാരൊക്കെ
പോയിത്തുടങ്ങി..
ആള്‍ക്കൂട്ടമില്ലാത്ത
സത്രത്തില്‍,
അഴിഞ്ഞു തൂങ്ങിയ
അലങ്കാരങ്ങള്‍ കൊണ്ട്
ഓര്‍മ്മകള്‍
ആരാച്ചാരെപ്പോലെ
കഴുത്തിലേയ്ക്കു,
കയര്‍ ചുറ്റി മുറുക്കുന്നു..
അബോധമായ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍
ചക്രവ്യൂഹത്തില്‍ ഒറ്റപെട്ട 
അഭുമാന്യുവിനെ ഓര്‍മിപ്പിച്ചു.
ശിഘണ്ടിയെപോലെ
ജീവിതം സ്ത്രൈണതയുടെ
വേഷം കെട്ടി യുദ്ധഭൂമിയില്‍.
ഇരുണ്ടുതുടങ്ങിയ
മേഘങ്ങളില്‍
ഒരു മഴ  മൗനം വെടിയാന്‍
കാത്തു നില്‍ക്കുന്നു.
വെയിലിനപ്പോഴും
ച്ചുട്ടുപ്പൊള്ളിക്കാനാണിഷ്ടം..